Rozwój rzeźby kurpiowskiej

Przechodząc do analizowanego w pracy okresu, zastajemy na interesującym nas obszarze wielorakie formy ekspozycji rzeźby sakralnej, a przede wszyst­kim silne nasycenie jej obiektami zarówno miejsc kultu masowego (kościół, cmentarz, drogi), jak i miejsc kultu o węższym zasięgu (dom, zagroda). W odniesie­niu do tego czasu możemy również mówić o istnieniu, chociaż w nikłych tylko przejawach, rzeźby w drew­nie niesłużącej celom kultowym, o tzw. rzeźbie świec­kiej. Mam tu na myśli przede wszystkim niektóre drewniane zabawki oraz pewne elementy przystroju budynków mieszkalnych, mebli i wreszcie lasek.

Mapa miejsc występowania rzeźb zawodowych rzeźbiarzy

Biorąc pod uwagę, że kultura materialna Kurpiów kształtowała się na bazie obfitych zasobów drewna jakie dawała Puszcza, biorąc też pod uwagę szczegól­ne znaczenie jakie przywiązywano do wyrobów w drewnie na omawianym terenie, oraz szeroko rozpo­wszechnione tam umiejętności obróbki drewna — wydaje się celowe i poszukiwać autorów rzeźb pośród, rzeszy miejscowego chłopstwa. Jednocześnie wiadomo, że o zajmowaniu się rzeźbą nie decydują tylko odpo­wiednie umiejętności techniczne. Dlatego też jednym z głównych zamierzeń tej pracy będzie próba ustalenia, jakie znaczenie miały owe umiejętności w rzeźbiar­skim procesie twórczym u artysty ludowego, jakie było ich miejsce i rola na tle innych czynników po­wodujących rozwój omawianej dziedziny sztuki.

Szczególnie istotne dla tych badań było wydoby­cie z zapomnienia nazwisk słynniejszych rzeźbiarzy oraz odtworzenie ich życiorysów. Udało się uzyskać wiadomości o dwóch wielkich indywidualnościach: An­drzeju Kaczyńskim i Łukaszu Raczkowskim – których twórczość przypada na 2. poł. XIX i początek XX w.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *