Róg klarnetowy

Róg klarnetowy, trąbka (rożek) z piórkiem. Jest to niewielki rożek krowi z cien­kimi ściankami, długości kilkunastu centyme­trów, robiony czasami przez pastuchów, cho­dzących za bydłem. Dmie się w ten rożek jed­nak nie przez ustnik, ale w odpowiednio spre­parowany „głośnik” [stroik]. Ro­bi się go z gęsiego pióra, pustego wewnątrz, z wyjętą ze środka „duszą”. Koniec pióra, tkwiący w skrzydle, zamknięty na okrągło, na­cina się odpowiednio ostrym nożykiem wzdłuż na parę centymetrów tak, by powstał języczek jak w klarnecie, tylko znacznie węższy i deli­katniejszy. Piórko takie obsadza się w wywier­conym odpowiednio otworku w cieńszym koń­cu rożka, wskutek czego otrzymujemy pewne­go rodzaju instrument dęty, znany o wiele wcześniej przed klarnetem.

Róg klarnetowy

Należy on w ogóle do narzędzi muzycznych pierwotnych. Trąbka taka była jednotonowa albo robiono w niej pa­rę otworów (najczęściej trzy) do palców; nie zawsze jednak chciała grać. Rożek przedsta­wiony na ilustracji, „beczący” jednym głosem, po­chodzi z Muzeum Kurpiowskiego. Długość oko­ło 10 cm.

Rożek klarnetowy

Rożek klarnetowy, dudka klarnetowa. Wykonany z krowiego rogu, wygładzonego i zakończonego od dołu ozdobnie. Ma trzy otwory palcowe i gęsie pióro dające dźwięk [stroik pojedynczy z gęsiego pióra]. Wyrób Czesława Kamińskiego z Nowo­grodu (rybaka i pastucha) z 1936 roku. Ze zbio­rów Stacji Naukowej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *