Mirlitony

Listek. Ludzie muzykalni, którzy po­trafią coś wyśpiewać lub wygwizdać, powsze­chnie znają także grę na liściu.

Listek [mirliton]
Do grania bio­rą najczęściej z lipy lub bzu. Liść trzymany gładką stroną za końce palcami obu rąk nacis­ka się nieco do ust i odpowiednio nadmuchuje, na pół jakby nucąc. Niektórzy umieją to robić artystycznie, a młodzież lubi zebrać się przed chałupą w gromadkę i posłuchać takiej muzy­ki.

Grzebień [mirliton]
Grzebień. Na grzebieniu umieją nie­którzy wygrywać piosenki, melodie, podkłada­jąc pod usta lipowy lub inny mocny liść albo skrawek cienkiego, nie zmiętego papieru. Brzmienie jest trochę podobne do gry na listku. Taką „muzykę na grzebieniu” słyszymy nieraz nawet do ostatnich lat. Grać mogą tylko osoby umuzykalnione, śpiewające.

Płocha [mirliton]
Płocha. Płochą nazywają część kro­sien tkackich – długą lekką ramę z setkami cienkich pręcików z łupanej trzciny, układanej jedna blisko drugiej i przedzielonej wiążącymi je nićmi. Płochą wybija się wyrobione płótno z nici, przechodzących z nicianek przez płochę. Różni „gracze” kładą na wolną płochę odcinek gładkiego papieru i dotykając lekko ustami wy­dobywają nieco piskliwe i dość głośne dźwięki, tak jak na grzebieniu. Grają tak nawet do tańca sami lub ze skrzypcami itp. Niektórzy robią to bardzo zręcznie i z zacięciem muzycznym. Pło­chy wyrabiali specjaliści – płocharze.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *