Gorsety

W stroju uroczystym i świą­tecznym gorset, obok czółka, jest częścią nieodzowną. Dawniej no­szony był tylko przez dziewczęta, z czasem przyswoiły go sobie mło­de mężatki. Gorset w okolicach Myszyńca nazywają wystkiem.

Dziewczęta w odświętnych ubiorach współczesnych. Lipniki, pow. Kolno. Fot. A. Chętnik, 1957

Gorset kurpiowski dopasowany jest z tyłu do pasa, niżej rozszerza się w klosz. W miejscach przedłu­żenia szwów są rozcięcia tworzące rodzaj klapek tzw. lacki. Gorset kurpiowski ma dwa przody luźne, jego część środkowa jest znacznie krótsza i sięga powyżej pasa, tak że widać wystającą koszulę. Dwa ramiączka tworzą u szyi owalne.kolorową, najczęściej czerwoną tasiemką zwaną „obłożką”. Przód ozdabiano tasiemkami biegnącymi równolegle do zapięcia, kolorowymi ząbkami i stebnówkami. Myszynieckie gorsety są na ogół strojniejsze i barwniejsze; gorsety z okolic Kadzidła są bardziej jednostajne w kolorach.

Najdawniejsze gorsety wyrabiano przeważnie z cienkiej kolorowej wełny czer­wonej, ceglastej, różowej, itp. Kobiety starsze nosiły gorsety czarne lub granatowe, młodsze nosiły gorsety jaśniejsze. Szyto je na płóciennej podszewce. W latach między­wojennych szyto gorsety z materiałów jedwabnych wzorzystych, zielonkawo- lub buraczkowo-czarnych, przemycanych z Prus. Był to materiał dość drogi. Ostatnio szyją Kurpianki gorsety z różnokolorowych materiałów, jak aksamit, atłas lub z materiałów wzorzystych.

Gorsety kurpiowski I-stanik, II-gorset zwany wystek Rys. A. Chętnik, 1952

Dawniej gorsety wiązano z przodu na tasiemki „wiązaki”; z czasem zastąpiły je metalowe haftki i guziki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *