Dudki

Dudki i fiukacze z gliny spotykano dawniej na straganach, jarmarkach i odpustach. Wyra­biano je na miejscu w warsztatach garncars­kich, polewano i wypalano w piecach. Wyrobem zajmowali się młodsi chłopcy łub nawet kobiety. Materiał stanowiła żółta glina.

Dudki podobne były nieco do roż­ków i fujarek. Kurki miały różny kształt, najczęściej jak na przedstawionym rysunku. Kurki można było do ostatnich jeszcze lat ku­pić na straganach. Przed drugą wojną światową wyrabiano je fabrycznie na sprzedaż masową w sąsiednich Prusach Wschodnich. Zamiast gli­nianych robią dzisiaj dudki drewniane.

Dudki z gliny

Dudka z gliny a właściwie rożek do grania, lepiony i wypalany z czerwonej gli­ny. Sprzedawany dawniej po jarmarkach. Dłu­gość do 10 cm. Dźwięk taka dudka miała do­nośny. Pochodzi z jarmarku w Stawiskach, w powiecie łomżyńskim, z roku 1921.

Piszczałka z gliny wypalanej jak poprzednia. Sprzedawana na targach i odpustach około 1910 roku; dzisiaj nie spotyka się. Dłu­gość około 8 do 10 cm. Ze zbiorów Stacji Ba­dań Naukowych Dorzecza Środkowej Narwi [dalej Stacja Naukowa],

Kurek z gliny

„Kur” do piania, kurek, a właściwie piszczałka czy też fiukacz w kształcie koguta z gliny czerwonej; polewanej. Długość od 4 do 6 cm. Kształty bywały różne. Na jarmarcznych straganach bywał taki „kur” jeszcze do 1939 roku. Dmuchało się takiemu „kurowi” w ogo­nek. Znajdował się w zbiorach Stacji Nauko­wej; pochodził z powiatu przasnyskiego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *